Owszem, może być i koszmarna, ale w takim przypadku musi być przymusowa, lub i tak być najlepszym rozwiązaniem – inaczej nikt by się na nią nie zdecydował. Z pewnością nie była koszmarem w przypadku omawianej 15-latki. Jeżeli dziewczyna jest zmuszana do prostytucji, wbrew swojej woli, to jest to gwałt – dla mnie przestępstwo naruszenia prawa własności do swojego ciała, podobne szkodliwością do podania komuś narkotyku bez jego wiedzy/zgody, czy dokonania operacji pomimo odmowy.

Otwartą kwestią pozostaje, jak klasyfikować sytuację jeżeli wcześniej zobowiązała się, że będzie świadczyć takie usługi, ale teraz ich świadczenie jest dla niej koszmarem. Tutaj można rozważyć uwzględnienie wieku, czy długości takiego zobowiązania. Chociaż to niedoskonałe, to jednak z czym innym mamy do czynienia w przypadku 15-nasto letniej dziewczyny, która podpisała takie zobowiązanie na 20 lat, a z czym innym w przypadku zobowiązania na najbliższą noc kobiety 25 letniej. Inna sprawa, że ciężko takie zobowiązanie wyegzekwować – niezadowolona prostytutka może świadczyć usługi zgodnie z umową (o ile w praktyce nie zgodziła się zostać niewolnicą), ale w sposób niesatysfakcjonujący klienta. Kwestia tego, czy nawet dorosły, w pełni świadomy swojej decyzji człowiek może zgodzić się zostać niewolnikiem i będzie to wymagalne, jest sprawą otwartą.

Czy normalnym byłaby społeczność, która zezwala dzieciom na prostytuowanie się? Tak, ale mogłaby istnieć również taka, która dyskryminowałaby intensywnie ludzi w tym uczestniczących (odmawiając im świadczenia wszelkich usług).

W tej konkretnej sytuacji mamy też inny problem. Zakładając, że w pewnym (uważam, że bardzo wczesnym) momencie swojego rozwoju człowiek nie jest w stanie podjąć samodzielnej decyzji na swój temat, kto ma podjąć ją za niego? Moim zdaniem prędzej rodzice, opiekun, czy ten który w danym momencie się nią opiekuje, niż państwo, czy nawet lokalna społeczność.

„A poza kosztami potępienia społecznego prostytucja to lekka, dobrze płatna praca, uczciwsza, niż. np. “darmowego” doradcy finansowego.” Znasz to z autopsji? Może to być praca lekka, jak i koszmarna – to zależy.

Moim zdaniem to ciekawy problem: kiedy człowiek może już świadomie podejmować decyzję. I czy normalnym byłaby społeczność, która zezwala dzieciom na prostytuowanie się. I jeśli o to pytam, to nie dlatego, że jestem zwolennikiem kryminalizowania prostytucji. Myślałem po prostu, że w libertariańskiej utopii może znajdzie się na to odpowiedź. :]

@stringer_77 – nie wiem, czy miałeś na myśli 11-nasto, czy 15-nasto latkę, ale czy nie sądzisz, że większość rodziców programuje swoje dzieci na niewybieranie takiego zawodu? A poza kosztami potępienia społecznego prostytucja to lekka, dobrze płatna praca, uczciwsza, niż. np. „darmowego” doradcy finansowego.

Czy system wartości uznający prostytucję za nienegatywne zjawisko jest sprzeczny wewnętrznie? Moim zdaniem mniej niż taki zezwalający na jedzenie słodyczy, a nie zezwalający na prostytucję. Ponadto państwo nie ma prawa preferować określonego systemu wartości. Prostytutka doskonaląca się w tym fachu od najmłodszych lat może być lepsza od takiej, która zaczęła później i bardziej zadowolona ze swojego zawodu. Zabronienie jej podjęcia takiej decyzji jest więc dla niej krzywdą.

Więcej, uważam, że jeżeli dziewczyna była w stanie się samodzielnie utrzymać (a ta opisana w atykule prawdopodobnie była), to nawet rodzice nie mieli już prawa wpływać na jej decyzje w kwestii wyboru zawodu. W innym przypadku powinni móc co najwyżej zagrozić jej brakiem utrzymywania.

Zależnie od czasów popadamy w różne skrajności. Raz młode dziewczyny zmusza się do wychodzenia za mąż, a kiedy indziej zabrania im się prostytuować.

Po prostu nie wierzę w to, że 11-latka może świadomie dojść do wniosku, że chce zostać prostytutką. Jeśli rodzice zrobią jej pranie mózgu, to i owszem może „podjąć decyzję”, że chce zostać prostytutką, księdzem czy Spider-Manem. Podobnie, jak dziecko wychowywane w rodzinie katolickiej zostaje katolikiem, ale trudno to nazwać świadomym wyborem tego,a nie inego wyznania.

I ciężko mi sobie wyobrazić społeczność, która akceptuje taki stan, tj. prostytuowanie się dzieci.

Albo czy jest dostatecznie rozwinięta by zadecydować, że chce jeść słodycze, z pełną świadomością ryzyka uzależnienia, otyłości, cukrzycy i chorób zębów? A co jeżeli pozwalają, albo zachęcają ją do tego sami rodzice? A co jeśli sami rodzice zachęcają ją do prostytucji?