Wśród historycznych argumentów wysuwanych przeciwko demokracji często wysuwane są dwa: o Hitlerze wybranym w demokratycznych wyborach oraz o Jezusie, którego tłum nie chciał uwolnić w przeciwieństwie do Barabasza.
Jednak tak naprawdę, jeżeli się zastanowić, nie są to argumenty przeciwko głównie demokracji.
Hitler rzeczywiście został mianowany kanclerzem przez demokratycznie wybranego prezydenta po tym, jak jego partia uzyskała najlepszy wynik w wyborach do Reichstagu, choć nie zdobyła absolutnej większości. W kolejnych wyborach, już za urzędowania Hitlera na stanowisku kanclerza, naziści zdobyli jeszcze więcej głosów, co umożliwiło im w porozumieniu z innymi partiami przeforsować konstytucyjną ustawę o nadzwyczajnych pełnomocnictwach dla rządu, oznaczającą faktycznie koniec demokracji. Władza prawodawcza, rozciągająca się nawet na prawo wydawania dekretów sprzecznych z konstytucją, została przekazana w ręce rządu, a w praktyce samego Hitlera. Do końca III Rzeszy nie odbyły się już żadne wybory, a rola Reichstagu ograniczyła się co najwyżej (w czterech przypadkach, w tym osławionych ustaw norymberskich) tylko do formalnego przyklepywania propozycji Hitlera.
Można więc zauważyć, że prawie wszystkie zbrodnie reżimu nazistowskiego zostały popełnione wtedy, gdy demokracja w Niemczech już nie istniała, a Hitler był dyktatorem – Führerem. Tryb dojścia Hitlera do władzy jest argumentem jedynie za tym, że system demokratyczny nie jest odporny na samozniszczenie przez użycie własnych procedur i nie chroni przed legalnym dojściem do władzy dyktatora. Nie jest natomiast argumentem za jakąś szczególną zbrodniczością demokracji, ani tym bardziej za tym, że dyktatura jest lepszym ustrojem.
Można też zwrócić uwagę na to, że osiągnięcie dyktatorskiej władzy przez Hitlera metodami demokracji parlamentarnej było raczej wyjątkiem. Większość dyktatorów – w tym równie, a może bardziej zbrodniczych niż Hitler: Lenin, Stalin, Mao, Kim Ir Sen, Pol Pot – dochodziła do władzy metodami bynajmniej nie demokratycznymi.
Co do Jezusa, to jego skazanie na śmierć, jeżeli opierać się na przekazie biblijnym, nastąpiło w wyniku decyzji cesarskiego urzędnika – Piłata. Zgodnie z tym, co można przeczytać w Ewangelii Św. Jana, Piłat podjął taką decyzję po tym, jak kapłani żydowscy postraszyli go donosem do cesarza („Jeżeli Go uwolnisz, nie jesteś przyjacielem Cezara”). Piłat nie miał obowiązku kierować się głosem tłumu, miał pełną władzę uniewinnić Jezusa i – wg Ewangelii Św. Jana – usiłował to zrobić. Jednak tego ostatecznie nie zrobił, bojąc się monarszej niełaski.
Zawiódł więc przede wszystkim wymiar sprawiedliwości monarchii i to z przyczyn wyraźnie związanych z tym ustrojem. Cesarz racjonalnie bał się nielojalności i spisków mogących zagrozić mu utratą władzy, a jego urzędnik – Piłat – o tym doskonale wiedział i dlatego był podatny na szantaż. Próba odwołania się do „głosu ludu” była w oczywisty sposób szukaniem pretekstu, który pozwoliłby Piłatowi usprawiedliwić przed cesarzem uwolnienie Jezusa. Jednak „lud”, podburzony przez swoich przywódców – kapłanów – wybrał Barabasza. Ostateczna lekcja wypływająca z tej biblijnej historii jest taka, że sprawiedliwości nie można automatycznie oczekiwać ani od arystokracji (kapłani), ani od monarchii, ani od demokracji: wyroki tak monarszych urzędników, jak i starszyzny czy ludu mogą okazać się niesprawiedliwe. Historia Jezusa nie pokazuje jednak jakiejś szczególnej niesprawiedliwości demokracji w porównaniu z arystokracją czy monarchią.

W\u015br\u00f3d historycznych argument\u00f3w wysuwanych przeciwko demokracji cz\u0119sto wysuwane s\u0105 dwa: o Hitlerze wybranym w demokratycznych wyborach oraz o Jezusie, kt\u00f3rego t\u0142um nie chcia\u0142 uwolni\u0107 w przeciwie\u0144stwie do Barabasza.
\nJednak tak naprawd\u0119, je\u017celi si\u0119 zastanowi\u0107, nie s\u0105 to argumenty przeciwko g\u0142\u00f3wnie demokracji.
\nHitler rzeczywi\u015bcie zosta\u0142 mianowany kanclerzem przez demokratycznie wybranego prezydenta po tym, jak jego partia uzyska\u0142a najlepszy wynik w wyborach do Reichstagu, cho\u0107 nie zdoby\u0142a absolutnej wi\u0119kszo\u015bci. W kolejnych wyborach, ju\u017c za urz\u0119dowania Hitlera na stanowisku kanclerza, nazi\u015bci zdobyli jeszcze wi\u0119cej g\u0142os\u00f3w, co umo\u017cliwi\u0142o im w porozumieniu z innymi partiami przeforsowa\u0107 konstytucyjn\u0105 ustaw\u0119 o nadzwyczajnych pe\u0142nomocnictwach dla rz\u0105du, oznaczaj\u0105c\u0105 faktycznie koniec demokracji. W\u0142adza prawodawcza, rozci\u0105gaj\u0105ca si\u0119 nawet na prawo wydawania dekret\u00f3w sprzecznych z konstytucj\u0105, zosta\u0142a przekazana w r\u0119ce rz\u0105du, a w praktyce samego Hitlera. Do ko\u0144ca III Rzeszy nie odby\u0142y si\u0119 ju\u017c \u017cadne wybory, a rola Reichstagu ograniczy\u0142a si\u0119 co najwy\u017cej (w czterech przypadkach, w tym os\u0142awionych ustaw norymberskich) tylko do formalnego przyklepywania propozycji Hitlera.
\nMo\u017cna wi\u0119c zauwa\u017cy\u0107, \u017ce prawie wszystkie zbrodnie re\u017cimu nazistowskiego zosta\u0142y pope\u0142nione wtedy, gdy demokracja w Niemczech ju\u017c nie istnia\u0142a, a Hitler by\u0142 dyktatorem – F\u00fchrerem. Tryb doj\u015bcia Hitlera do w\u0142adzy jest argumentem jedynie za tym, \u017ce system demokratyczny nie jest odporny na samozniszczenie przez u\u017cycie w\u0142asnych procedur i nie chroni przed legalnym doj\u015bciem do w\u0142adzy dyktatora. Nie jest natomiast argumentem za jak\u0105\u015b szczeg\u00f3ln\u0105 zbrodniczo\u015bci\u0105 demokracji, ani tym bardziej za tym, \u017ce dyktatura jest lepszym ustrojem.
\nMo\u017cna te\u017c zwr\u00f3ci\u0107 uwag\u0119 na to, \u017ce osi\u0105gni\u0119cie dyktatorskiej w\u0142adzy przez Hitlera metodami demokracji parlamentarnej by\u0142o raczej wyj\u0105tkiem. Wi\u0119kszo\u015b\u0107 dyktator\u00f3w – w tym r\u00f3wnie, a mo\u017ce bardziej zbrodniczych ni\u017c Hitler: Lenin, Stalin, Mao, Kim Ir Sen, Pol Pot – dochodzi\u0142a do w\u0142adzy metodami bynajmniej nie demokratycznymi.
\nCo do Jezusa, to jego skazanie na \u015bmier\u0107, je\u017celi opiera\u0107 si\u0119 na przekazie biblijnym, nast\u0105pi\u0142o w wyniku decyzji cesarskiego urz\u0119dnika – Pi\u0142ata. Zgodnie z tym, co mo\u017cna przeczyta\u0107 w Ewangelii \u015aw. Jana, Pi\u0142at podj\u0105\u0142 tak\u0105 decyzj\u0119 po tym, jak kap\u0142ani \u017cydowscy postraszyli go donosem do cesarza („Je\u017celi Go uwolnisz, nie jeste\u015b przyjacielem Cezara”<\/em>). Pi\u0142at nie mia\u0142 obowi\u0105zku kierowa\u0107 si\u0119 g\u0142osem t\u0142umu, mia\u0142 pe\u0142n\u0105 w\u0142adz\u0119 uniewinni\u0107 Jezusa i \u2013 wg Ewangelii \u015aw. Jana \u2013 usi\u0142owa\u0142 to zrobi\u0107. Jednak tego ostatecznie nie zrobi\u0142, boj\u0105c si\u0119 monarszej nie\u0142aski.
\nZawi\u00f3d\u0142 wi\u0119c przede wszystkim wymiar sprawiedliwo\u015bci monarchii i to z przyczyn wyra\u017anie zwi\u0105zanych z tym ustrojem. Cesarz racjonalnie ba\u0142 si\u0119 nielojalno\u015bci i spisk\u00f3w mog\u0105cych zagrozi\u0107 mu utrat\u0105 w\u0142adzy, a jego urz\u0119dnik \u2013 Pi\u0142at \u2013 o tym doskonale wiedzia\u0142 i dlatego by\u0142 podatny na szanta\u017c. Pr\u00f3ba odwo\u0142ania si\u0119 do „g\u0142osu ludu” by\u0142a w oczywisty spos\u00f3b szukaniem pretekstu, kt\u00f3ry pozwoli\u0142by Pi\u0142atowi usprawiedliwi\u0107 przed cesarzem uwolnienie Jezusa. Jednak „lud”, podburzony przez swoich przyw\u00f3dc\u00f3w \u2013 kap\u0142an\u00f3w \u2013 wybra\u0142 Barabasza. Ostateczna lekcja wyp\u0142ywaj\u0105ca z tej biblijnej historii jest taka, \u017ce sprawiedliwo\u015bci nie mo\u017cna automatycznie oczekiwa\u0107 ani od arystokracji (kap\u0142ani), ani od monarchii, ani od demokracji: wyroki tak monarszych urz\u0119dnik\u00f3w, jak i starszyzny czy ludu mog\u0105 okaza\u0107 si\u0119 niesprawiedliwe. Historia Jezusa nie pokazuje jednak jakiej\u015b szczeg\u00f3lnej niesprawiedliwo\u015bci demokracji w por\u00f3wnaniu z arystokracj\u0105 czy monarchi\u0105.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":null,"protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3,4],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/sierp.libertarianizm.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1303"}],"collection":[{"href":"https:\/\/sierp.libertarianizm.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/sierp.libertarianizm.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/sierp.libertarianizm.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/sierp.libertarianizm.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=1303"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/sierp.libertarianizm.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1303\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1304,"href":"https:\/\/sierp.libertarianizm.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1303\/revisions\/1304"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/sierp.libertarianizm.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=1303"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/sierp.libertarianizm.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=1303"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/sierp.libertarianizm.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=1303"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}