Uwidoczniły się teraz w Stanach Zjednoczonych dwa konflikty klasowe.
Ale moim zdaniem inne od tego, jaki w społeczeństwie widzą marksiści, czyli między pracownikami i kapitalistami.
Pierwszy – to konflikt między opresyjnym państwem a ludźmi, którzy odczuwają opresję ze strony tego państwa. I których najbardziej uciemiężona część – głównie czarnoskórzy – po zabójstwie George’a Floyda przez policjanta nie wytrzymała.
Drugi – to odwieczna różnica interesów między biednymi, dla których opłacalny jest stan, w którym można bezkarnie grabić mienie innych, i między coś posiadającymi, dla których opłacalny jest stan, w którym bezkarnie grabić nie można.
Pierwsi wykorzystują zamieszki do okradania sklepów i niszczenia tego, czego się nie da ukraść, drudzy starają się temu zapobiec, nawet z bronią w ręku.
Ci drudzy to dzisiaj wcale nie żadne bogate elity czy też sami kapitaliści. To również olbrzymia rzesza zwykłych pracowników, którzy nie są już tak całkiem biedni. Ci, których dzisiejsza lewica lubi pogardliwie określać mianem „uprzywilejowanych”. Ale którzy nie stanowią już, jak kiedyś, uprzywilejowanej mniejszości, tylko większość. Przynajmniej w USA czy Europie.
(Gdy rodził się Karol Marks, 90% ludności świata żyło w skrajnej nędzy. Dziś 15%).
Oni w dużej mierze też odczuwają opresję państwa, choć może nie aż tak bardzo, jak ci biedni. Ale w obliczu choćby potencjalnego zagrożenia swojego mienia staną jednak po stronie tego państwa, które owe mienie może ochronić. A przynajmniej nie wystąpią przeciwko niemu po stronie tych, którzy równocześnie grabią i niszczą ich lub sąsiadów własność.
I samotny bunt biednych przeciwko ciemiężącemu ich państwu poniesie klęskę.
A ci coś posiadający zachowają tym razem może więcej całych sklepów i samochodów, ale państwo dalej będzie ich gnębić i okradać.
Opresyjna władza, jak zwykle, wygra.
I będzie wygrywać, dopóki biednym będzie się bardziej opłacało w takich sytuacjach jak teraz grabić niż wspólnie z coś posiadającymi wystąpić przeciwko niej.
I dopóki coś posiadający będą woleli płacić haracz władzy, by chroniła ich przed biednymi, zamiast dobrowolnie podzielić się z biednymi*, by pozyskać sojuszników do walki z nią.

*Nie mam na myśli tu jedynie dobroczynności, stłumionej obecnie przez „państwo opiekuńcze”, ale również pomoc dawaną biednym na zasadach biznesowych, w formie „wędki, a nie ryby” (jak Grameen Bank), prowadzenie biznesu z poszanowaniem godności nawet najbiedniejszych i najmniej wykwalifikowanych pracowników oraz bez ich oszukiwania, wymuszenie na państwie obniżenia obciążeń podatkowych dla biedniejszych (w USA od lat 50. obniżanie podatków dotyczyło w zasadzie jedynie bogatych i częściowo średnio zamożnych), nietraktowanie biedy jako powodu dla pogardy.
W 1996 r. Stefan Blankertz pisał: „Myślę, że oczywistym wnioskiem z faszystowskiego doświadczenia jest to, że potrzebujemy praktycznego programu pomocy ludziom zubożałym w wyniku działania państwa. Jeśli jest milionowe bezrobocie, nic nie daje mówienie bezrobotnym, że po zniesieniu regulacji rynku na dłuższą metę będzie lepiej. Oni są w potrzebie teraz – i poprą każdego etatystycznego, komunistycznego czy faszystowskiego, przywódcę obiecującego krótkoterminowy program. Przez działający wolnościowy program pomocy nie rozumiem tu oczywiście programu rządowego, choć myślę, że coś w rodzaju negatywnego podatku dochodowego Miltona Friedmana byłoby lepsze niż nic. Ale według mnie negatywny podatek dochodowy mógłby być jedynie środkiem zastępczym. Powinniśmy szukać rzeczywiście wolnościowego rozwiązania, bez udziału rządu. Myślę o kombinacji idei kontrgospodarki Sama Konkina i pomysłu Wolnościowej Fundacji na rzecz Pomocy Ludziom Huberta Jongena”. Jest to nadal aktualne.

Uwidoczni\u0142y si\u0119 teraz w Stanach Zjednoczonych dwa konflikty klasowe.
\nAle moim zdaniem inne od tego, jaki w spo\u0142ecze\u0144stwie widz\u0105 marksi\u015bci, czyli mi\u0119dzy pracownikami i kapitalistami.
\nPierwszy – to konflikt mi\u0119dzy opresyjnym pa\u0144stwem a lud\u017ami, kt\u00f3rzy odczuwaj\u0105 opresj\u0119 ze strony tego pa\u0144stwa. I kt\u00f3rych najbardziej uciemi\u0119\u017cona cz\u0119\u015b\u0107 – g\u0142\u00f3wnie czarnosk\u00f3rzy – po zab\u00f3jstwie George’a Floyda przez policjanta nie wytrzyma\u0142a.
\nDrugi – to odwieczna r\u00f3\u017cnica interes\u00f3w mi\u0119dzy biednymi, dla kt\u00f3rych op\u0142acalny jest stan, w kt\u00f3rym mo\u017cna bezkarnie grabi\u0107 mienie innych, i mi\u0119dzy co\u015b posiadaj\u0105cymi, dla kt\u00f3rych op\u0142acalny jest stan, w kt\u00f3rym bezkarnie grabi\u0107 nie mo\u017cna.
\nPierwsi wykorzystuj\u0105 zamieszki do okradania sklep\u00f3w i niszczenia tego, czego si\u0119 nie da ukra\u015b\u0107, drudzy staraj\u0105 si\u0119 temu zapobiec, nawet z broni\u0105 w r\u0119ku.
\nCi drudzy to dzisiaj wcale nie \u017cadne bogate elity czy te\u017c sami kapitali\u015bci. To r\u00f3wnie\u017c olbrzymia rzesza zwyk\u0142ych pracownik\u00f3w, kt\u00f3rzy nie s\u0105 ju\u017c tak ca\u0142kiem biedni. Ci, kt\u00f3rych dzisiejsza lewica lubi pogardliwie okre\u015bla\u0107 mianem „uprzywilejowanych”. Ale kt\u00f3rzy nie stanowi\u0105 ju\u017c, jak kiedy\u015b, uprzywilejowanej mniejszo\u015bci, tylko wi\u0119kszo\u015b\u0107. Przynajmniej w USA czy Europie.
\n(Gdy rodzi\u0142 si\u0119 Karol Marks, 90% ludno\u015bci \u015bwiata \u017cy\u0142o w skrajnej n\u0119dzy. Dzi\u015b 15%<\/a>).
\nOni w du\u017cej mierze te\u017c odczuwaj\u0105 opresj\u0119 pa\u0144stwa, cho\u0107 mo\u017ce nie a\u017c tak bardzo, jak ci biedni. Ale w obliczu cho\u0107by potencjalnego zagro\u017cenia swojego mienia stan\u0105 jednak po stronie tego pa\u0144stwa, kt\u00f3re owe mienie mo\u017ce ochroni\u0107. A przynajmniej nie wyst\u0105pi\u0105 przeciwko niemu po stronie tych, kt\u00f3rzy r\u00f3wnocze\u015bnie grabi\u0105 i niszcz\u0105 ich lub s\u0105siad\u00f3w w\u0142asno\u015b\u0107.
\nI samotny bunt biednych przeciwko ciemi\u0119\u017c\u0105cemu ich pa\u0144stwu poniesie kl\u0119sk\u0119.
\nA ci co\u015b posiadaj\u0105cy zachowaj\u0105 tym razem mo\u017ce wi\u0119cej ca\u0142ych sklep\u00f3w i samochod\u00f3w, ale pa\u0144stwo dalej b\u0119dzie ich gn\u0119bi\u0107 i okrada\u0107.
\nOpresyjna w\u0142adza, jak zwykle, wygra.
\nI b\u0119dzie wygrywa\u0107, dop\u00f3ki biednym b\u0119dzie si\u0119 bardziej op\u0142aca\u0142o w takich sytuacjach jak teraz grabi\u0107 ni\u017c wsp\u00f3lnie z co\u015b posiadaj\u0105cymi wyst\u0105pi\u0107 przeciwko niej.
\nI dop\u00f3ki co\u015b posiadaj\u0105cy b\u0119d\u0105 woleli p\u0142aci\u0107 haracz w\u0142adzy, by chroni\u0142a ich przed biednymi, zamiast dobrowolnie podzieli\u0107 si\u0119 z biednymi*, by pozyska\u0107 sojusznik\u00f3w do walki z ni\u0105.<\/span><\/p>\n

*Nie mam na my\u015bli tu jedynie dobroczynno\u015bci, st\u0142umionej obecnie przez „pa\u0144stwo opieku\u0144cze”, ale r\u00f3wnie\u017c pomoc dawan\u0105 biednym na zasadach biznesowych, w formie „w\u0119dki, a nie ryby” (jak Grameen Bank), prowadzenie biznesu z poszanowaniem godno\u015bci nawet najbiedniejszych i najmniej wykwalifikowanych pracownik\u00f3w oraz bez ich oszukiwania, wymuszenie na pa\u0144stwie obni\u017cenia obci\u0105\u017ce\u0144 podatkowych dla biedniejszych (w USA od lat 50. obni\u017canie podatk\u00f3w dotyczy\u0142o w zasadzie jedynie bogatych i cz\u0119\u015bciowo \u015brednio zamo\u017cnych), nietraktowanie biedy jako powodu dla pogardy.
\nW 1996 r. Stefan Blankertz pisa\u0142<\/a>: „My\u015bl\u0119, \u017ce oczywistym wnioskiem z faszystowskiego do\u015bwiadczenia jest to, \u017ce potrzebujemy praktycznego programu pomocy ludziom zubo\u017ca\u0142ym w wyniku dzia\u0142ania pa\u0144stwa. Je\u015bli jest milionowe bezrobocie, nic nie daje m\u00f3wienie bezrobotnym, \u017ce po zniesieniu regulacji rynku na d\u0142u\u017csz\u0105 met\u0119 b\u0119dzie lepiej. Oni s\u0105 w potrzebie teraz – i popr\u0105 ka\u017cdego etatystycznego, komunistycznego czy faszystowskiego, przyw\u00f3dc\u0119 obiecuj\u0105cego kr\u00f3tkoterminowy program. Przez dzia\u0142aj\u0105cy wolno\u015bciowy program pomocy nie rozumiem tu oczywi\u015bcie programu rz\u0105dowego, cho\u0107 my\u015bl\u0119, \u017ce co\u015b w rodzaju negatywnego podatku dochodowego Miltona Friedmana by\u0142oby lepsze ni\u017c nic. Ale wed\u0142ug mnie negatywny podatek dochodowy m\u00f3g\u0142by by\u0107 jedynie \u015brodkiem zast\u0119pczym. Powinni\u015bmy szuka\u0107 rzeczywi\u015bcie wolno\u015bciowego rozwi\u0105zania, bez udzia\u0142u rz\u0105du. My\u015bl\u0119 o kombinacji idei kontrgospodarki Sama Konkina i pomys\u0142u Wolno\u015bciowej Fundacji na rzecz Pomocy Ludziom Huberta Jongena”<\/em>. Jest to nadal aktualne.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":null,"protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[4],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/sierp.libertarianizm.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1705"}],"collection":[{"href":"https:\/\/sierp.libertarianizm.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/sierp.libertarianizm.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/sierp.libertarianizm.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/sierp.libertarianizm.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=1705"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/sierp.libertarianizm.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1705\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1706,"href":"https:\/\/sierp.libertarianizm.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1705\/revisions\/1706"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/sierp.libertarianizm.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=1705"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/sierp.libertarianizm.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=1705"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/sierp.libertarianizm.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=1705"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}